Natalia Bloch, Justyna Makowiak, Beata Płonka
Miejska i Gminna Biblioteka Publiczna w Zdzieszowicach


PROGRAM BIBLIOTERAPEUTYCZNY
„Wpływ człowieka na własne życie”


Każda osoba przechodząca na emeryturę spotyka się z wieloma zmianami w życiu. Niezakłócony przez lata porządek dnia zostaje nagle zburzony. Dotychczasowe codzienne rytuały, wykonywane niejednokrotnie mechaniczne, przestają istnieć. W związku z tym wielu ludzi zostało dotkniętych nagłym lękiem i niepokojem o to, jak wypełnić swój czas wolny. Emeryci czują się również przytłoczeni z powodu ciągłych zmian w stylu życia całych społeczeństw oraz szybkiego rozwoju nowych technologii. Tymczasem dojrzałość jest to okazja do zbudowania nowego spojrzenia na świat i samego siebie, a także czas na znalezienie harmonii i spokoju. Dzięki temu życie może okazać się jeszcze ciekawsze, a każda chwila pełniejsza.

Czy Senior ma szansę znaleźć interesującą go ofertę kulturalną i oświatową? Tak. Instytucje i placówki upowszechniania oświaty i kultury w swoim programie coraz większy nacisk kładą na zaspokajanie potrzeb i zainteresowań tej grupy odbiorców. Jednym z celów tych placówek jest uchronienie osób starszych od poczucia bezużyteczności czy też osamotnienia.

Zaproponowany przez nas program zajęć jest skierowany do grupy społecznej, jaką są Seniorzy. Powstał on w oparciu o książkę pt. Sznurkowa historia autorstwa Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel. Składa się on z pięciu cyklicznych spotkań, na których zostaną poruszone tematy dotyczące uświadomienia, że człowiek ma wpływ na własne życie, a przejście na emeryturę nie jest jednoznaczne z „końcem świata”.

TYTUŁ: WPŁYW CZŁOWIEKA NA WŁASNE ŻYCIE
CYKL: 5 spotkań
CZAS TRWANIA: raz w tygodniu, 2h
UCZESTNICY: Seniorzy – 12 osób
WARUNKI: Biblioteka
METODY I TECHNIKI: praca z tekstem, pogadanka, techniki plastyczne, techniki muzyczne,
FORMY: indywidualna, grupowa
ŚRODKI: Sznurkowa historia Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, inne teksty literackie, kredki, pisaki, duże kartki, karton, klej, kartki, dwustronna taśma klejąca, buźki nastroju (wesoła, smutna, zła, taka sobie), pudełko do zbierania buziek nastroju, flip-chart, farby plakatowe, kawałki sznurka, krzesła, laptop, sprzęt nagłaśniający, skrzynka, szpulka nici, piosenka Tu jest twoje miejsce, słoiki, ozdoby, krzesła, stoły, płótno malarskie, sznurek jutowy, koraliki,

CEL GŁÓWNY: uświadomienie, że człowiek ma wpływ na własne życie, w jaki sposób można przeżywać miłe sytuacje i czerpać radość z bycia potrzebnym, jak radzić sobie z sytuacjami trudnymi i poczuciem odrzucenia.

CELE SZCZEGÓŁOWE:
1. Umiejętność radzenia sobie z lękiem i niepewnością.
2. Akceptacja siebie, poczucie własnej wartości.
3. Umiejętność przełamania strachu i wyjścia do ludzi.
4. Umiejętność radzenia sobie z samotnością i przemijaniem.
5. Pokazanie, że każdy ma swoje miejsce i jest potrzebny, nigdy nie jest za późno na realizację swoich planów.

TREŚCI:
1. Lęk
2. Jestem ważny
3. Strach ma wielkie oczy
4. Jedne rzeczy się kończą, inne zaczynają
5. Tu jest moje miejsce

BIBLIOGRAFIA
Literatura:
1. Jędrzejewska-Wróbel R., Sznurkowa historia, Wydawnictwo Bajka, Warszawa 2016.
2. Marchlewska J., Emocje, relacja, empatia w wieku dojrzałym. Warsztat jak zadbać o siebie, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2019.
3. Sillamy N., Słownik psychologii, Wydawnictwo Książnica, Katowice 1996.
4. Steuden S. Psychologia starzenia się i starości, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011.
5. Szarota Z., Gerontologia społeczna i oświatowa. Zarys problematyki, Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, Kraków, 2004.
6. Zaorska Z., Dodać życia do lat. Materiały metodyczne ułatwiające organizację różnych form aktywności osób starszych i grup wielopokoleniowych, Polskie Stowarzyszenie Pedagogów i Animatorów KLANZA, Lublin 2012.

Netografia:
1. https://mmp.fio.org.pl/index.php/materialy-edukacyjne/literatura-dziecieca-w-malym-przedszkolu/122-sznurkowa-historia , data dostępu: 22.11.2019 r.
2. https://literatura.wywrota.pl/wiersz-klasyka/24545-ksiadz-jan-twardowski-sprawiedliwosc.html , data dostępu: 22.11.2019 r.

SPOTKANIE 1
TEMAT: LĘK
CEL: umiejętność radzenia sobie z lękiem i niepewnością
UCZESTNICY: seniorzy-12 osób
CZAS TRWANIA: 1 spotkanie, 2h
WARUNKI: biblioteka
METODY I TECHNIKI: praca z tekstem, dyskusja, technika plastyczna, zabawy
FORMY: indywidualna, grupowa
ŚRODKI: Sznurkowa historia, część 1 pt. Sklep Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, kredki, kartki, buźki nastroju (wesoła, smutna, zła, taka sobie), pudełko do zbierania buziek, flip-chart , farby plakatowe, kawałki sznurka, pudełko do zbierania buziek nastroju, krzesła, stoliki.
LITERATURA: Roksana Jędrzejewska-Wróbel, znurkowa historia, część 1 pt. Sklep, s. 5-11. Warszawa 2016.

CZĘŚĆ PIERWSZA:
Grupa wraz z prowadzącym siedzą w kręgu:
*witam tych, którzy np. mają piwne oczy, są trochę zmęczeni, lubią dobrze się bawić, itp. (tak, żeby wszyscy czuli się powitani)
*zawarcie kontraktu
*powitanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pytamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy (cała grupa klaszcze)
*zabawa integracyjna Sklep: Prowadzący zaczyna zabawę mówiąc: wszedłem do sklepu i kupiłem… (gestem pokazuje co kupił). Grupa stara się odgadnąć. Następna osoba powtarza i pokazuje to, co powiedział poprzednik (Antoni wszedł do sklepu i kupił…), po czym mówi: A ja wszedłem do sklepu i kupiłem…

CZĘŚĆ DRUGA:
*wprowadzenie do tematu
– Dyskusja co to jest lęk,
– Jakie odczucia towarzyszą w lęku,
– Co to są sytuacje trudne, czy każdy radzi sobie tak samo w podobnej sytuacji.
Podobne odczucia towarzyszyły bohaterowi książki, którego historie poznawać będziemy na naszych zajęciach.
*czytanie tekstu:
Najczęściej przychodzili pracownicy Bardzo Ważnego Urzędu, który stał za rogiem i podobno – jak opowiadały spinacze – pożerał codziennie ogromne ilości artykułów papierniczych. Kiedy smutni urzędnicy przekraczali próg sklepu, sznurek zawsze drżał ze strachu, że zechcą go kupić. Za nic w świecie nie chciał zniknąć w paszczy Bardzo Ważnego Urzędu, jak całe stosy ołówków, czarnych i niebieskich długopisów oraz białych kartek. Bały się tego i inne przedmioty, które kuliły się wtedy w sobie, szarzały. Dlatego podczas wizyt urzędników sklep tracił cały swój blask i wydawał się zupełnie nieciekawy. „Ot, taki zwykły papierniczy” – mawiali lekceważąco dorośli, zaglądający tu czasem w pośpiechu po notesy i pióra do zapisywania swoich Niezwykle Pilnych Spraw i Telefonów. *pytania do tekstu
– Jak czuł się Sznurek w swoim sklepie?
– Dlaczego tak się czuł i co było tego powodem?
*uczestnicy dzielą się na 4 grupy, losują temat i wymyślają dalszą część historii:
Sznurek trafia w ręce pracowników Bardzo Ważnego Urzędu… i co dalej
– zakończenie optymistyczne
– zakończenie pesymistyczne
Sznurek trafia w ręce dzieci... i co dalej
– zakończenie optymistyczne
– zakończenie pesymistyczne *każda grupa przedstawia swoje zakończenie
*nie można mną narysować kolorowego obrazka ani napisać pięknego listu... - praca plastyczna z wykorzystaniem kawałku sznurka jako pędzla

PODSUMOWANIE:
I tu dopiero zaczyna się przygoda Sznurka, którą poznamy na dalszych zajęciach.
Nasze dzisiejsze spotkanie zakończymy słowami pisarza Paula Coelho : Każdy koniec jest początkiem czegoś nowego.
ZBADANIE ZADOWOLENIA UCZESTNIKÓW
*za pomocą buziek
POŻEGNANIE:
Pożegnanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pożegnamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy

SPOTKANIE 2
TEMAT: JESTEM WAŻNY
CEL: akceptacja siebie, poczucie własnej wartości, radość z bycia potrzebnym
UCZESTNICY: seniorzy – 12 osób
CZAS TRWANIA: 1 spotkanie, 2h
WARUNKI: biblioteka
METODY I TECHNIKI: praca z tekstem, pogadanka, technika plastyczna, zabawy
FORMY: indywidualna, grupowa
ŚRODKI: Sznurkowa historia, część 2 pt. Kieszeń Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, kredki, kartki, buźki nastroju (wesoła, smutna, zła, taka sobie), pudełko do zbierania buziek, flip-chart, krzesła, klej, słoiki, włóczka, ozdoby, na kartce A3 napisany tekst wiersza Pozytywnie myśleć
LITERATURA: Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Sznurkowa historia, część 2 pt. Kieszeń, s.12-17. Warszawa 2016.

CZĘŚĆ PIERWSZA:
Grupa wraz z prowadzącym siedzą w kręgu
*grupa wita się wprowadzonym wcześniej rytuałem:
Powitanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pytamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy (cała grupa klaszcze)
*przypomnienie o zasadach kontraktu
*zabawa integracyjna: „Imię + pozytywna cecha”
Grupa siedzi w kręgu i każdy zapisuje na kartce swoje imię pionowo, dodając do każdej litery imienia swoją pozytywną cechę. (Pytanie do uczestników: Czy to zadanie sprawiło Wam trudność?)

CZĘŚĆ DRUGA:
*wprowadzenie do tematu
– Kiedy człowiek może czuć się ważny i potrzebny? – spisz na flip-charcie propozycje podawane przez uczestników spotkania.
– Czy według Państwa podane przykłady pomagają w podwyższaniu swojej samooceny?
*czytanie tekstu:
Sznurek poczuł się nagle taki ważny i potrzebny jak urodzinowy gość. Już nie mógł się doczekać, kiedy zobaczy paczkę, no i ten tajemniczy Daleki Kraj. „Ale mam szczęście!” – pomyślał uradowany. Tymczasem Guzik rozgadał się o Mariannie. Nie mógł się jej nachwalić, jaka jest wesoła i mądra. No, a przede wszystkim – ma wyobraźnię! Opowiedział, jak Marianna znalazła go na chodniku i uznała, że ślicznie błyszczy w słońcu, że jest na szczęście i że za nic go nie wyrzuci. To właśnie dzięki wyobraźni Marianny on, Guzik, mieszka sobie teraz w przytulnej kieszeni, zamiast marznąć na jakimś okropnym śmietniku.
*pytania do tekstu:
– Komu i z jakiej okazji dziewczynka przygotowywała paczkę do wysłania?
– Z jakich okazji robimy komuś prezenty lub je dostajemy?
– Co czuł Sznurek, kiedy dziewczynka wiązała nim paczkę i kiedy dowiedział się, że wyruszy w daleką podróż?
– Co możemy zrobić, abyśmy częściej czuli się ważni i potrzebni?
Powiedzenie komuś czegoś miłego może wpłynąć na jego samoocenę, poczucie własnej wartości.
*zabawa „Miły przede wszystkim”:
Uczestnicy spotkania mówią swojemu sąsiadowi, siedzącemu po swojej prawej stronie, coś miłego (np. Justyna masz ładne okulary).
*praca plastyczna – „Wazonik”
Seniorzy kleją sznurek wokół słoika i przyozdabiają go.
PODSUMOWANIE:
poproszenie uczestnika o odczytanie wiersza:
Pozytywnie
Będę
Myśleć
Tylko
Jeżeli
Wszystko
Się
Zmieni
A teraz przeczytaj od dołu :)
Ważne dla każdego człowieka jest jego poczucie własnej wartości. Nasze pozytywne nastawienie ma duży wpływ na to, jak w różnych sytuacjach będzie postrzegany przez nas świat.

ZBADANIE ZADOWOLENIA UCZESTNIKÓW
*za pomocą buziek
POŻEGNANIE: Pożegnanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pożegnamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy

SPOTKANIE 3
TEMAT: STRACH MA WIELKIE OCZY
CEL: umiejętność przełamania strachu.
UCZESTNICY: seniorzy – 12 osób
CZAS TRWANIA: 1 spotkanie, 2h
WARUNKI: biblioteka
METODY I TECHNIKI: praca z tekstem, pogadanka, technika plastyczna, zabawy
FORMY: indywidualna, grupowa
ŚRODKI: Sznurkowa historia, część 3 pt. Podróż Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, kredki, duża kartka, kartki, buźki nastroju (wesoła, smutna, zła, taka sobie), pudełko do zbierania buziek, flip-chart, krzesła, stoliki, sznurek jutowy, koraliki
LITERATURA: Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Sznurkowa historia, część 3 pt. Podróż, s. 18-24. Warszawa 2016.

CZĘŚĆ PIERWSZA:
Grupa wraz z prowadzącym siedzą w kręgu
*grupa wita się wprowadzonym wcześniej rytuałem:
Powitanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pytamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy (cała grupa klaszcze).
*przypomnienie o zasadach kontraktu,
*zabawa integracyjna: „Imię + rzecz” (owoc, przedmiot itp.)
Grupa siedzi w kręgu i każdy przedstawia się swoim imieniem, dodając nazwę ulubionej rzeczy, zaczynającej się na tą samą literkę, co imię. Kolejny uczestnik powtarza po swoich sąsiadach ich imiona i rzeczy oraz dodaje swoje.

CZĘŚĆ DRUGA: *wprowadzenie do tematu – pogadanka:
– Co to jest strach?
– W jakich sytuacjach odczuwamy strach?
*scenki do odegrania ( w razie braku chętnych – pogadanka):
1. Poproszenie o pomoc nastolatka w zakupie biletu w automacie biletowym na stacji PKP.
2. Poproszenie sąsiadki o wspólne wyjście do kina.
3. Poproszenie bibliotekarza o pomoc w obsłudze komputera.
*czytanie tekstu:
W tej sytuacji Sznurek próbował zagadnąć inne paczki, ale te chyba go nie rozumiały. I trudno się temu dziwić – każda pochodziła przecież z innego kraju. Mijali kolejne domki, samochód zatrzymywał się, z szoferki wysiadał listonosz, brał następną paczkę i zanosił do adresata… Sznurek zadrżał z niecierpliwości. „Zupełnie jak w sklepie – pomyślał. - Znowu czekam na swoją kolej. I znowu nie mogę się doczekać.
*pytania do tekstu:
– Czego bał się Sznurek?
– Jakie uczucia towarzyszyły mu podczas podróży samolotem?
– Co mógłby zrobić Sznurek, żeby się nie bać?
*uczestnicy spotkania ilustrują kredkami strach Sznurka odczuwany podczas jego podróży
Strach ma wielkie oczy. Czasami niektóre sytuacje wzbudzają w nas strach. Najczęściej są one wyolbrzymiane przez nas samych, jednak nie są tak straszne, jak nam się wydaje. *praca plastyczna „Korale”
Seniorzy z sznurka jutowego i koralików wykonują korale.

PODSUMOWANIE:
Kto po morzu pływa, temu kałuża nie straszna. Każda przeciwność, strach w życiu sprawia, że nabieramy „doświadczenia”, kształtujemy przez to nasz charakter, stajemy się bardziej odporni i silniejsi. Życie doświadcza.
ZBADANIE ZADOWOLENIA UCZESTNIKÓW
*za pomocą buziek
POŻEGNANIE: Pożegnanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pożegnamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy

SPOTKANIE 4
TEMAT: JEDNE RZECZY SIĘ KOŃCZĄ, INNE ZACZYNAJĄ
CEL: umiejętność radzenia sobie ze smutkiem i przemijaniem
UCZESTNICY: seniorzy – 12 osób
CZAS TRWANIA: 1 spotkanie, 2h
WARUNKI: biblioteka
METODY I TECHNIKI: praca z tekstem, pogadanka, technika plastyczna, zabawy
FORMY: indywidualna, grupowa
ŚRODKI: Sznurkowa historia, część 4 i 5 pt. Dom i Szuflada Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, tekst Opowieść o życiu, buźki nastroju (wesoła, smutna, zła, taka sobie), pudełko do zbierania buziek, flip-chart, plakatowe, krzesła, klej, włóczka, ozdoby, karton, sprzęt nagłaśniający, laptop, podkład muzyczny
LITERATURA: Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Sznurkowa historia, część 4 i 5 pt. Dom i Szuflada, s. 25-34. Warszawa 2016.

CZĘŚĆ PIERWSZA:
Grupa wraz z prowadzącym siedzą w kręgu
*grupa wita się wprowadzonym wcześniej rytuałem:
Powitanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pytamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy (cała grupa klaszcze).
*przypomnienie o zasadach kontraktu *zabawa integracyjna: „Porządki w bibliotece” Grupa siedzi w kręgu. Prowadzący stoi w środku i przydziela kolejno każdej osobie nazwę jedną z trzech rodzajów książek (np. bajka, powieść, poezja). Kiedy prowadzący wymieni jeden lub dwa z podanych rodzajów, uczestnicy ci zamieniają się miejscami. Na hasło „porządki w bibliotece” wszyscy zamieniają się miejscami.

CZĘŚĆ DRUGA: *wprowadzenie do tematu zabawa „Historia o życiu” Przy dźwiękach muzyki prowadzący mówi tekst: Czasami w naszym życiu zdarzają się kłopoty i wtedy płyną łzy (unosimy ręce i poruszamy palcami w dół). Czasami jesteśmy pełni smutku i niepokoju (uniesione w górę ręce poruszają się w prawo i lewo). Czasami bywamy źli (klaśnięcie w dłonie), a nieraz targa nami silny gniew (tupnięcie nogą). Ale w końcu przychodzą do nas dobre, radosne, pełne uśmiechu chwile (ręce zataczają w górze półkole). Ćwiczenie powtarzamy trzy razy.
*czytanie tekstu:
Tymczasem dziadek wolno podszedł do stołu i zaczął porządkować porozkładane tam przedmioty. Najpierw nad parą z czajnika odkleił z papieru pakowego wszystkie znaczki i umieścił je w grubym klaserze. Potem równo poskładany papier odłożył na półkę i wtedy przyszła kolej na Sznurek. – Może się jeszcze kiedyś przydasz. Mówiąc to, zwinął go w ładną ósemkę i włożył do szuflady biurka.
Szuflada w pierwszej chwili wydała się Sznurkowi bardzo podobna do kieszeni Marianny. Była tak samo ciemna i przytulna. Jednak – inaczej niż w kieszeni – wokoło panowała smutna cisza.
– Gdzie ja jestem? – zapytał. – W szufladzie rzeczy niepotrzebnych – odezwał się cienki głos, który, jak się okazało, należał do wyszczerbionej porcelanowej filiżanki. – Nieprawda, dziadek powiedział, że się jeszcze przydam! – stanowczo zaprotestował Sznurek. – A to znaczy, że jestem potrzebny! Tylko jeszcze nie teraz.

*pytania do tekstu:
– Za co Sznurek był wdzięczny dziadkowi?
– Co mógł czuć Sznurek, kiedy uświadomił sobie, że przestał być potrzebny?
– Jak czuł się Sznurek w szufladzie?
– Dlaczego „inni lokatorzy” szuflady woleli drzemać, a nie rozmawiać ze sobą?
– Kto wyciągnął Sznurek z szuflady?
*praca plastyczna „Ramka na zdjęcia”
Uczestnicy wycinają prostokąt z kartonu i owijają go wokół sznurkiem. Następnie go przyozdabiają.

PODSUMOWANIE:
Człowiek czasami myśli, że nie spotka go już nic dobrego w życiu, zdarza się jednak „cud” i jego życie obraca się o 180 stopni, znów zaczyna mu się chcieć żyć.
ZBADANIE ZADOWOLENIA UCZESTNIKÓW
*za pomocą buziek
POŻEGNANIE: Pożegnanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pożegnamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy.

SPOTKANIE 5
TEMAT: TU JEST MOJE MIEJSCE
CEL: pokazanie, że każdy ma swoje miejsce i jest potrzebny, nigdy nie jest za późno na realizację swoich planów
UCZESTNICY: seniorzy – 12 osób
CZAS TRWANIA: 1 spotkanie, 2h
WARUNKI: biblioteka
METODY I TECHNIKI: praca z tekstem, pogadanka, technika plastyczna, zabawy
FORMY: indywidualna, grupowa
ŚRODKI: Sznurkowa historia, część 6 pt. Ogród Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, marker, buźki nastroju (wesoła, smutna, zła, taka sobie), pudełko do zbierania buziek, flip-chart, płótno malarskie (brystol), farby plakatowe, skrzynka, pędzle, krzesła, laptop, sprzęt nagłaśniający, piosenka Tu jest twoje miejsce, rolka sznurka
LITERATURA: Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Sznurkowa historia, część 6 pt. Ogród, s. 35-39. Warszawa 2016.

CZĘŚĆ PIERWSZA:
Grupa wraz z prowadzącym siedzą w kręgu
*grupa wita się wprowadzonym wcześniej rytuałem:
Powitanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pytamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy (cała grupa klaszcze).
*przypomnienie o zasadach kontraktu
*zabawa integracyjna: „Powiązani”
Prowadzący trzyma jeden koniec sznurka, mówiąc np.: potrafię grać na skrzypcach. Osoby, które „mają tak samo”, podnoszą rękę. Prowadzący wybiera jedną z osób i przekazuje jej szpulkę (trzymając koniec sznurka). Kolejna osoba powtarza tę samą czynność. Gra toczy się do momentu, aż każdy uczestnik będzie trzymał sznurek i powstanie z niego sieć łącząca uczestników.

CZĘŚĆ DRUGA: *wprowadzenie do tematu
drzewo myśli „Moje miejsce na ziemi”
Uczestnicy spotkania wymieniają skojarzenia związane z tematem „moje miejsce na ziemi”. Prowadzący uzupełnia drzewo o kolejne gałęzie.
*czytanie tekstu:
A kiedy jesienią razem z innymi wrócił do szuflady, wcale nie był smutny. Przez to jedno lato dużo się nauczył. [...]życie to przygoda, na którą składa się wiele, wiele chwil – i tych dobrych, i tych gorszych [...]wszystkie […] muszą się kiedyś skończyć, żeby zrobić miejsce innym. Ale to wcale nie jest smutne, bo istnieją dwa czarodziejskie słowa: WYOBRAŹNIA i NADZIEJA.
*pytania do tekstu:
– Dlaczego Sznurek jest szczęśliwy?
– Dlaczego Sznurek nie martwił się, kiedy został z powrotem włożony do szuflady?
*piosenka Tu jest twoje miejsce
– Uczestnicy spotkania siedzą w kręgu i bujają się w rytm muzyki
*praca plastyczna
– Seniorzy malują na płótnie (brystolu) prace pt. „Moje wymarzone miejsce na ziemi”
– Wystawa prac w bibliotece

PODSUMOWANIE:
Dzisiejsze zajęcia zakończymy słowami wiersza Jana Twardowskiego:
Gdyby wszyscy mieli po cztery jabłka
gdyby wszyscy byli silni jak konie
gdyby wszyscy byli jednakowo bezbronni w miłości
gdyby każdy miał to samo
nikt nikomu nie byłby potrzebny

*tajemnicza skrzynka
Prowadzący kładzie pustą skrzynkę na stole i kończy zajęcia słowami:
W tym pudełku jest wszystko,
Co każdemu z nas może być potrzebne

Skrzynka jest symboliczna. Jest to tylko od nas zależne, jak z niej skorzystamy i jakich sposobów użyjemy, aby zrealizować swoje plany.
ZBADANIE ZADOWOLENIA UCZESTNIKÓW
*za pomocą buziek
POŻEGNANIE: Pożegnanie z imieniem
Jak masz na imię, my ciebie pożegnamy?
Jestem…
Ty jesteś… My ci zaklaskamy.

                                                              

"Bibliotekarz Opolski" jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa - Na tych samych warunkach 3.0 Polska