Jolanta Zakrawacz
Dział Instrukcyjno-Metodyczny WBP w Opolu


Drugie życie książki…

Pasternak B., Doktor Żywago, przeł. E. Rojewska-Olejarczuk, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1990

Wstyd powiedzieć, ale sięgnęłam po tę książkę dopiero po obejrzeniu filmu, dlatego postanowiłam napisać choć kilka słów do rubryki Martwe pole. Doktor Żywago to książka absolutnie piękna i niezapomniana. Wielka rosyjska proza, romans i powieść historyczna w jednym. Dałam się jej ponieść i nie był to stracony czas.

Jurij Żywago – świadek przemian jakie nastąpiły w Rosji po Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej. Człowiek wielkiego ducha i serca, lekarz z zawodu, poeta z zamiłowania. Ożenił się z Tonią, córką swoich opiekunów, ale prawdziwą namiętnością darzy Larę, młodą gimnazjalistkę, a późniejszą pielęgniarkę. Targany wewnętrznym konfliktem między wyrzutami sumienia, poczuciem obowiązku, a zaspokojeniem potrzeb serca Jurij nie potrafi odnaleźć się w rzeczywistości Rosji rewolucyjnej. Na kartach książki dokonuje się przemiana głównego bohatera z pełnego życia idealisty w zgorzkniałego, rozczarowanego swym losem mężczyznę, który nie czeka już na nic. Pozbawiony rodziny i miłości zapłaci najwyższą cenę za czas, w którym przyszło mu żyć.

Wątki miłosne w książce są tylko tłem do pokazania przez autora najpierw zachwytu nad insurekcją, a później wielkich rozczarowań, także okrucieństwa i bezsensowności wojny. Powieści tej nie czyta się łatwo. Poświęciłam jej wiele czasu i skupienia, aby poukładać sobie mnogość wątków i nazwisk, jak również ważnych zdarzeń przedstawionych w książce. Autor przepięknie opisał przyrodę i trudy życia bohaterów. Poczułam skrzypienie śniegu pod stopami, brud ulic i zimno w domach. Znajdziemy tutaj także wiersze Jurija, które jak wiemy, są poezją samego autora Doktora Żywago.

Zdecydowanie tytuł ten można nazwać wielką epicką powieścią, za którą Boris Leonidowicz Pasternak słusznie otrzymał w 1958 r. Nagrodę Nobla. Jej przyznanie spotkało się z powszechnym aplauzem w kręgach literackich, ale z powodu politycznych nacisków sam nagrodzony nie mógł jej przyjąć.

Boris Leonidowicz Pasternak (ros. Борис Леонидович Пастернак) – ur. 29 stycznia?/10 lutego 1890 r. w Moskwie, zm. 30 maja 1960 r. w Pieriediełkinie; rosyjski poeta i prozaik żydowskiego pochodzenia. Jego ojciec, Leonid Pasternak, był malarzem i profesorem w szkole malarstwa w Moskwie. Jego matka, Rosa Kaufman – pianistką koncertową.

Powieści:
1957 – Doktor Żywago

Poematy: 1924 – Wzniosła choroba
1925 – Spektorski – powieść wierszem
1925-1926 – Rok 1905
1926-1927 – Lejtnant Szmidt

Zbiory wierszy:
1913 – Lirika
1914 – Bliźniak w chmurach
1917 – Ponad barierami
1922 – Życie – moja siostra
1923 – Tematy i wariacje
1932 – Powtórne narodziny
1943 – W porannych pociągach
1945 – Przestwór ziemski
1956-1959 – Gdy się rozpogodzi

Opowiadania:
1918 – Linia Apellesa
1922 – Dzieciństwo Luvers
1924 – Drogi napowietrzne
1931 – List żelazny
Listy z Tuły
Dumny nędzarz
Ciocia Ola
Powiat na tyłach

(za: pl.wikipedia.org/wiki/Boris_Pasternak)


                                                              

"Bibliotekarz Opolski" jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa - Na tych samych warunkach 3.0 Polska