Nr 1/2019 (LXIII) ISSN 2083-7321




Jolanta Zakrawacz
Dział Instrukcyjno-Metodyczny WBP w Opolu

Drugie życie książki…


W poszukiwaniu książkowych perełek ponownie wróciłam do opisywanej wcześniej serii Koliber wydawanej przez Książkę i Wiedzę. Tym razem zachęcam do przeczytania opowiadań: francuskich: (autor – Guy de Maupassant w tłumaczeniu Adolfa Sowińskiego), irlandzkich (autor – Frank O`Connor w tłumaczeniu Marii Boduszyńskiej-Borowikowej) oraz polskich (autor – Maria Dąbrowska).

Dlaczego warto przeczytać? Bo dały mi one czas relaksu i literackiej przyjemności, bo się dobrze czyta, bo niosą aktualne przesłanie, bo warto przeczytać coś naprawdę dobrego, tym bardziej, że jest zalew „książek pustych, irytujących i sunących jak po lodzie”. Zawrotnej akcji i superbohaterów tu nie będzie. Będą za to doskonałe obserwacje skreślone satyrycznym piórem i talentem. Polecam.

Dom Pani Tellier – Guy de Maupassant 66 część Kolibra wydana w 1981 r. Pozycję stanowią trzy opowiadania pt. „Spadek”, „Naszyjnik”, „Dom pani Tellier”.
„Spadek” – autor opisał zakłamane, zepsute środowisko urzędników, którzy dla kariery zrobią wszystko. Tracą honor, poświęcają wszystko i wszystkich, po trupach do celu.
„Naszyjnik” – historia pustej i zazdrosnej kobiety, którą dowcipny los karze za zakłamanie i udawanie kogoś innego. Aby być damą, nie wystarczy ubrać się w piękną suknię i diamenty, taką oto nauczkę przygotowało życie Matyldzie – wiecznie niezadowolonej, smutnej kobiecie.
„Dom pani Tellier” to dom publiczny, w którym mieszka pięć dam oraz właścicielka, tytułowa Madame Tellier. Kobiety wyjeżdżają na Komunię Świętą do rodziny Madame i tam je poznamy. Frywolne bohaterki okazały się bardziej prawdziwe i szczere aniżeli „dobrzy obywatele”, którzy chyłkiem wymykają się do domu publicznego.
We wszystkich opowiadaniach pisarz z poczuciem humoru odkrył zakłamanie, brak naturalności, próżność i degradację wartości bohaterów. Czytałam i miałam wiele przyjemności z tego. Polecam.

Henri Rene Albert Guy de Maupassant – francuski pisarz, przedstawiciel naturalizmu, dekadentyzmu. Ur. 5 sierpnia 1850 r. w Miromesnil, zm. 6 lipca 1893 r. w Paryżu. Pierwszym obserwatorem i nauczycielem w rzemiośle pisarskim stał się dla niego Gustaw Flaubert. Pierwszą debiutancką nowelą, która zdecydowała o jego pisarskiej twórczości, była „Baryłeczka” (wydana w 1880). Pisarz specjalizował się w krótkich formach, doskonale dopracowanych, przedstawiających życie ostrym okiem satyryka. W ciągu 10 lat wydano w prasie przeszło 300 nowel i opowiadań, z których około 200 zebrał w 15 tomach; pozostałe doczekały się wydań książkowych dopiero po jego śmierci. Uważany jest za mistrza noweli francuskiej. Maupassant napisał również kilka powieści między innymi: „Bel Ami” (1885, wydanie polskie 1887), „Mont Oriol” (1887, wydanie polskie 1912), „Piotr i Jan” (1888, wydanie polskie 1913) oraz kilka sztuk teatralnych.

Dzikie Ziele – Maria Dąbrowska
70 część Kolibra. Cztery opowiadania: „Dzikie ziele”, „Najdalsza droga”, „Łucja z Pokucic”, „Ksiądz Filip”. Trzy pierwsze opowiadania pochodzą z tomu nowel „Ludzie stamtąd”. Autorka opisała historie wiejskiej biedoty i namiętności, która jest źródłem nieszczęść głównych bohaterów. „Ksiądz Filip” jest obrazem życia młodego chłopaka, który wybrał drogę kapłaństwa, aby zdobyć wyższą pozycję społeczną dla swojej rodziny. Nie potrafię wybrać najlepszego. Każde jest interesujące, trochę smutne i w każdym namiętność stoi przed rozumem. Pięknie napisane, bez przebierania w słowa. Chwilami trudno się czytało – dialogi bardzo realne napisane gwarą.

Maria Dąbrowska z domu Szumska, ur. 6 października 1889 r. w Rusowie k. Kalisza. Pochodziła ze środowiska zubożałego mieszczaństwa. Polska powieściopisarka, eseistka, dramatopisarka, tłumaczka dzieł literatury duńskiej, angielskiej i rosyjskiej. Jedna z ważniejszych polskich powieściopisarek XX wieku, autorka tetralogii powieściowej „Noce i dnie” (1931–1934), za którą była nominowana do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1939, 1957, 1959 i 1960 roku. Od 1911 zaczęły ukazywać się jej nowele na łamach prasy. Była autorką powieści dla książek dla dzieci i młodzieży. W 1955 r. otrzymała nagrodę państwową za całokształt twórczości. Zmarła 19 maja 1965 r. w Warszawie.

Prawdziwy mężczyzna – Frank O`Connor
Prezentowana książka zawiera dwa opowiadania „Prawdziwy mężczyzna” oraz „Święte Wrota”. Są to historie miłosne, wykraczające poza zwykłe romanse, a po wielu perypetiach kochankowie otrzymują nagrodę w postaci szczęścia. „Prawdziwy mężczyzna” i „Święte Wrota” są podobne. Każde jest zabawnym opowiadaniem o tym, jak to bogobojna cnotliwość może skomplikować życie. Czytając, miałam wrażenie, że oglądam komediową sztukę teatralną. Przedstawione postacie, nawet te gorsze, darzyłam sympatią. Bardzo dobrze, lekko się czytało i dobrze się bawiłam. Czułam się jak w teatrze.

Frank O’Connor, właśc. Michael Francis O’Connor O’Donovan – irlandzki poeta, dramaturg i prozaik. Ur. 1903 roku w Cork. Pochodził z niezamożnej rodziny. Po ukończonej szkole zaczął pracować jako bibliotekarz. Przez jakiś czas był dyrektorem słynnego teatru Abbey Theatre. W latach 1921-1922 brał udział w walce o niezależną Irlandię. Pisał utwory sceniczne, wiersze oraz nowele i powieści o tematyce irlandzkiej. Pisarz zmarł w 1966 r.


   



"Bibliotekarz Opolski" jest dostępny na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa - Na tych samych warunkach 3.0 Polska